HISTORISCH GEÏNFORMEERD ACTEREN

Het is in de muziek begonnen, en kwam via de dans ook terecht bij het toneelspel: onderzoek, zowel wetenschappelijk als in de praktijk, naar hoe er in met name de zestiende-zeventiende-achttiende eeuw gemusiceerd, gedanst en toneel werd gespeeld. Het heet inmiddels “historisch geïnformeerd” en het onderzoek ernaar is wat de muziek betreft al gevorderd tot en met Wagner en Debussy. De vroege pogingen die ik op dat terrein zag in de jaren 70, konden me niet overtuigen; vaak waren het ook onderzoekers uit de dans die zich op de toneelspelmethodiek hadden gestort en de literatuur daarover bestudeerd hadden, maar zelden acteurs of regisseurs. Dean Barnett publiceerde zijn overzichtswerk (The Art of Gesture) in 1987 en rond die tijd stortte ik mij op de contemporaine bronnen om zelf onderzoek te doen, maar dan vanuit de praktijk. Eindjaren tachtig mondde dat uit in een project rondom Racine’s Bérénice dat ik deed met een groep tweedejaars studenten van de Amsterdamse Toneelschool. Ik had voor die tekst gekozen omdat dat een van de weinige berijmde vertalingen is van Frans classicistisch drama die verschenen zijn en de behandeling van het rijmende versdrama was een van de te nemen hobbels. Daarna heb ik in verschillende omgevingen zowel als bij een aantal toneelgezelschappen workshops en masterclasses gegeven.

Ook in mijn eigen werk als regisseur maakte in regelmatig gebruik van een historisch geïnformeerde acteerstijl maar daar zat altijd een dramaturgische onderbouwde motivatie achter.